Week 4

De tijd gaat behoorlijk snel, hieronder lees je wat er deze week allemaal gebeurd is!

Het is op dit moment erg makkelijk om orang-oetans te vinden, elke zoekdag vinden we ze. Het enige wat het nu moeilijker maakt is om ze te houden. We hebben de laatste dagen twee jonge moeders met kind gevolgd en ze ‘lopen’ erg veel op een dag. En heel snel! Een van de individuen is Elisa met haar kind Etek. Ze beweegt als een gibbon (brachiating) door de bomen en het vergt heel wat inspanning om haar bij te houden, vooral als ze heel gracieus van de ene kant van de berg over een vallei naar een andere berg beweegt en wij zwetend naar beneden glijden en ons vast moeten houden aan elk boompje of wortel om onszelf naar boven te trekken. Deze dagen regent het wat meer en het beklimmen van de bergen wordt dus steeds moeilijker. Niet voor de lokale assistenten trouwens, alleen voor de buitenlanders .

Twee weken geleden kwam er een student vanuit Duitsland aan die voor mijn project data zou gaan verzamelen. Zij zou gaan werken aan hoe snel de orang-oetans fruit/bladeren ed. eten en verder zou zij helpen met de roofdier experimenten van Adriano. Het kost altijd veel energie om studenten hierheen te laten komen en omdat sommige studenten wel en andere niet worden toegelaten is het nog steeds een overwinning om toestemming te krijgen en hier te komen. Deze student is dus twee weken geleden aangekomen, maar vijf dagen het bos ingeweest en gisteren is zij vertrokken... Zij kon niet wennen aan de cultuur en nadat ze vier keer was gebeten door een wesp was zij voor alles bang: ‘wat als we worden aangevallen door een tijger’ etc. Ik denk dat dit laat zien dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van het veldwerk en het volgen van orang-oetans. Er wordt vaak een romantisch beeld geschept en zelfs na het duidelijk vertellen hoe zwaar het kan zijn na 14 uur in het bos gevolgd te hebben voor verschillende dagen, inclusief alle bloedzuigers, muggen, bijen, wespen en horzels en hoe saai het soms kan zijn als een orang-oetan 5 uur hetzelfde eet in een boom van 50 meter dringt het toch niet helemaal door. Wat ik natuurlijk ook begrijp want zodra je weer een nieuw dier ziet, een nieuw gedrag van de orang-oetan of de prachtige neushoornvogels over ziet vliegen dan vergeet je alles, totdat een bloedzuiger je weer te pakken heeft . Alles bij elkaar is het ontzettend jammer dat ze is vertrokken na zoveel moeite, vooral voor mijn orang-oetan voedsel en houtkap project…

Een van onze assistenten is plotseling ziek geworden. Hij voelde zich niet lekker moest even zitten en viel neer. Iedereen is erg geschrokken en hij werd gelijk naar zijn broers huis gebracht die het hoofd van het dorp Ketambe is. Na een paar uur liggen en wat injecties waarvan niemand weet wat het was, kon hij gelukkig weer wat zeggen. Ik hoorde dat het nu veel beter gaat, maar het is toch iets engs om opeens zo ziek te worden en dan zijn er ook geen kundige doktoren in de omgeving. Voorbeeld: Adam en Anna (Poolse assistent, werkt aan makaken) zijn hier ook ziek geworden en hebben chikungunya opgelopen (een vorm van knokkelkoorts). Beide zijn naar de dokter in Kutacane geweest (1 uur rijden van Ketambe), ze hadden allebei dezelfde symptomen, maar volgens de dokter had alleen Adam chikungunya en niet Anna, zij had wat anders??!

Gisteravond was het feest met heerlijk eten! Het was het afscheidsfeest van de SOCP manager (SOCP is een organisatie met wie wij samenwerken) en van Kirsten, een Britse PhD student. Na een barbecue op het strandje (ja ja wij hebben een echt zandstrand aan de rivier) en wat grappige spelletjes gedaan te hebben zoals de stoelendans (terug naar de kindertijd!) kregen we super eten: o.a. gevulde tofu, gado gado, kip, mais, koekjes. Het is alweer een tijd geleden dat ik zo vol zat en dat ik echt niks meer kon eten. Natuurlijk hebben we wat in onze lunchbox gestopt zodat we vandaag ook nog wat lekkers hebben.

Af en toe krijgen we wat uitslagen van het voetbal door, en vanochtend hebben we gehoord dat Engeland uit het toernooi is. Het is zelfs hier in kamp een behoorlijk competitie tussen de studenten (1 Fransman, 2 Engelsen, 1 Portugees, 1 Nederlandse natuurlijk en 1 Duitse die nu naar huis is; helaas niet de voetballers . Ik ben benieuwd tegen wie Nederland moet spelen en wanneer.

Tot volgende keer! xx

Naar Madeleine in Indonesië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl